W poranek Wielkanocny Maria Magdalena poszła do grobu, by być bliżej ciała Jezusa i opłakiwać Jego śmierć. Jej smutek był tak wielki, że nawet, gdy zobaczyła odsunięty kamień jej myśli i serce nie odtworzyły słów Jezusa, w których zapowiadał swoje Zmartwychwstanie. Pogrążona w swoim płaczu, nie poznaje Jezusa, który przed nią staje. Rozpoznaje Go dopiero wtedy, gdy zwraca się do niej po imieniu. Jezusowe „Mario!” okazało się dla niej przełomem. W jednym momencie zrozumiała wszystko. Każdego z nas Bóg kocha odrębnie, do każdego z nas Pan Jezus zwraca się po imieniu. Autor listu do Hebrajczyków pisze: „Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych” (Hbr4,7b). Słysząc Chrystusowe wołanie, świadectwo aniołów, uczniów, patrząc na pusty grób Jezusa nie możemy pozostać obojętni. Wieść o zmartwychwstaniu trzeba nieść dalej. Radością, że Chrystus prawdziwie zmartwychwstał, trzeba się dzielić z innymi.
