3 maja 1850 roku została otwarta ochronka we wsi Podrzecze w Wielkopolsce. Podjęły w niej pracę trzy wiejskie dziewczęta. Data ta przeszła do historii jako początek Zgromadzenia Sióstr Służebniczek. Pierwsze ochroniarki, bo tak je nazywano, prowadziły życie wspólnotowe. Zajmowały się wychowywaniem dzieci, posługą chorym i ubogim w środowisku. Czyniły to bezinteresownie, źródłem ich utrzymania była praca w posiadłościach właścicieli majątków ziemskich. Warto podkreślić, że bł. Edmund Bojanowski chciał, aby ochroniarki utrzymywały się z pracy rąk własnych. Dlatego, gdy jedna z nich zajmowała się dziećmi w ochronce, dwie pozostałe, razem z wieśniakami, pracowały w polu. Praca ta stanowiła źródło utrzymania dla ochroniarek, pozwalała na prowadzenie dzieła ochronkowego oraz wywierała wpływ moralny na wiejski lud.
Charyzmatem Zgromadzenia, który pozostawił Założyciel bł. Edmund Bojanowski, jest służba dzieciom, ubogim i chorym. Najważniejszym zadaniem apostolskim sióstr służebniczek jest nadal praca opiekuńczo-wychowawcza wśród dzieci, zwłaszcza w wieku przedszkolnym, katechizacja dzieci i młodzieży oraz praca wśród chorych i samotnych.
Niech to święte życie serca Waszego świeci w całem domowem życiu Waszem, niech wypełnianie obowiązków, jakie Bóg Wam zleca, praca nauka, miłosierne uczynki, cierpliwość miłość siostrzeńska i miłość ku dziadkom, i miłość ku cierpiącym bliźnim, staną się jakoby ciągłą modlitwą i nabożeństwem. – List do siostry Marianny Melcer z 29 VIII 1867